Λίγα έχουν μείνει πια, τα μέρη στο Παρίσι, όπου θα δεις να συχνάζουν Ελληνες. Και τούτο γιατί λίγοι είναι πια και οι Ελληνες που ζουν στο Παρίσι.
Τα πιο παλιά χρόνια, τότε που η ελληνική παροικία είχε χιλιάδες μέλη, τότε που οι ραφτάδες, οι τσαγκαράδες και οι γουναράδες, μαζί με τους ρεστωρανάδες ήταν ο κύριος κορμός του ελληνικού παρισινού πληθυσμού, πάμπολλα ήταν τα ελληνικά στέκια κι εκεί μαζεύονταν οι Ελληνες, κυρίως το σαββατοκύριακο, μετά τη δουλειά, να τα πούνε, να φάνε και να πιούνε.
Σήμερα, οι λίγοι Ελληνες που έμειναν, οι πιο πολλοί δάσκαλοι και λίγοι επαγγελματίες, πνιγμένοι απ'τις δυσκολίες της εποχής, το τρέξιμο και τον αλλόκοτο τρόπο ζωής, δεν ευκαιρούν για τέτοια. Και τα στέκια σιγά-σιγά, εξαφανίζονται.
Περασμένες μου αγάπες
Καρτιέ Λατέν. Μυθική περιοχή στο κέντρο του Παρισιού, φορτωμένη από ιστορία και κουλτούρα. Στη δεκαετία του '60 και του '70, δικτατορία στην Ελλάδα τότε, το St. Michel, μια γειτονιά απέναντι από την Παναγία των Παρισίων, εστιατόρια γεμάτη, αλλά και μερικές "μπουάτ", έμοιαζε με την Πλάκα της Αθήνας. Ολα σχεδόν τα μαγαζιά, ανήκαν σε Ελληνες. Και σε όλα, λίγο-πολύ, σύχναζαν Ελληνες. Φοιτητές οι πιο πολλοί, αλλά και Ελληνες που έμεναν στο Παρίσι από παλιά. Μαζί τους και οι, άφθονοι τότε, αντιστασιακοί!
Οι Γάλλοι γνώριζαν μέσα από το σουβλάκι, τη ρετσίνα και το συρτάκι, την σύγχρονη Ελλάδα. Τους Ελληνες και τα προβλήματά τους. Και είναι αλήθεια ότι εκείνη την εποχή, μεγάλη ήταν η συμπάθεια που είχε δημιουργηθεί, για ο,τιδήποτε το ελληνικό. Δίπλα στις κλασικές σπουδές της παρακείμενης Σορβόνης, έπαιρναν και μια γεύση της σημερινής ελληνικής κουλτούρας.
Σήμερα, παρ'όλο που τα δρομάκια είναι ακόμη γεμάτα εστιατόρια, όλων των λογιών, λίγα πια ανήκουν σε Ελληνες. Η περιοχή κρατάει τον παλιό - τουριστικό - χαρακτήρα της, αλλά το ελληνικό πνεύμα, έχει πια χαθεί.
Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει...
Λίγοι από μας, έχουμε ένα μαγαζί, που βρισκόμαστε τακτικά. Μικρό, λιτό, χωρίς πολλές φιοριτούρες, αλλά το στέκι μας. Εκεί βρισκόμαστε και βρίσκουμε το φιλόξενο Διονύση να μάς περιποιηθεί. Αλλά το κυριότερο, εκεί είναι που αισθανόμαστε σαν το σπίτι μας. Μακριά από τυπικότητες και κομιλφώ συμπεριφορές, χωρίς πρωτόκολλα και σαβουάρ βιβρ, η τακτική μας ένεση στην καθημερινή πίεση.
Ο "Πενταδάκτυλος", βρίσκεται 7 rue de la Harpe, στο 5°. Μ° St. Michel. Μπορεί και να με πετύχετε κανένα βράδυ, αργά.
κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει!